WARNING SIGNS

when love is no longer enough
will letting go make you tough?
when pain is too heavy to bear
will it be wrong to show you care?
when the void can not be filled
will you deny how you truly feel?
when happiness cross your way
will you grab it or just walk away?
when God says, it is now your time
will you open your heart for one last time?

in the vast open skies
of one winter night
we went out to play a game
that will put ourselves to shame
hide and seek, we did
behind the trees we hid
on lower grounds we creep
on tip toes you lead
we giggled our way to the bend
snuck out across the fence
in hopes that no one would see
the happiness between you and me
we lay on the fresh cut grass
mesmerized at how beautiful the moon was
watched the stars slowly fade away
we closed our eyes and prayed
as the sun starts to peep
we knew that memory is all we could keep

ANEW

in the silence of the night
i saw a picture of you in my mind
as the cold wind blows
i hear your voice so soft, so low
as leaves are flying
i am left here crying

in the waking of the sun
i whispered words in a song
as the sky goes clear
i beg for you not to disappear
as the birds start singing
i pray for a new beginning

AGOSTO BENTE : BAGYONG MARING

Malakas ang ulan sa labas. Tila galit ang hangin sa paghampas. Tila malungkot ang mga ulap at panay kuha naman ng litrato ang mga kidlat. Nagising ako sa ingay dala ng bagyo. Tinignan ko ang oras, alas dos na ng madaling araw. Sumilip sa bintana, may kuryente na ang mga kapit-bahay. Sa wakas, pwede na akong mag-internet sa telepono ko. Binuksan ko ang twitter para manchismis sa mga kaganapan around the metro. Nakaka-gulat, parang Live News ang feed ko. "Okay, baha na! Time to make angat our things! Bye muna twitter." Natawa naman ako, uunahin pa talaga ang pagtweet bago asikasuhin ang baha. At nag-paalam pa talaga sa twitter?!

Anyways, pinili kong di pumasok sa araw na ito. Hindi madaling desisyon. Nakaligo na ako at handa na magbihis nang bumuhos ulit ang ulan. Ayos lang yan, sabi ko. May payong at bota naman ako. Kailangan kong pumasok dahil may mga naiwan pa akong trabaho at deadline ko na kinabukasan. Critical working week. Pero nanaig ang takot ko para sa pamilya ko kung kaya't pambahay na damit ang isinuot ko.

Sa totoo lang, mas gusto ko pa ang ulan kesa sa araw. Maliban sa maganda itong excuse para maging tamad at humilata sa kama, ay natutuwa ako sa tunog ng mga patak nito. Para akong dinadala sa ibang dimensyon na kung saan nakalutang ako. Hindi ako emo, sadyang relaxing lang talaga ang feeling. Self-meditation. Pero nagbago lahat ng ito dahil kay Ondoy. Mula nang maranasan kong ma-stuck sa loob ng bahay na may tubig abot leeg sa loob ng humigit-kumulang kalahating araw ay natakot na ako sa ulan. Mahina man o malakas ay bumibilis agad ang tibok ng puso ko. Binabalik lang nito ang masaklap na ala-ala.

Tinext ko ang mga matalik kong kaibigan na sila ring katrabaho ko. Mga matitibay, pumasok ang mga kumag. Di nagpatinag sa bagyo. Okay naman daw sila. Dadalhin daw sila sa isang hotel after shift para dun magpalipas at matulog, at para din hindi sila mastranded. Natuwa naman ang mga gago. Hindi nila naintindihan ang tunay na sinasabi ng boss namen. "May damit ka man o wala, pamalit na panty o brief, wala akong pakialam. Bahain man ang bahay niyo, mawalan man kayo ng gamit, magkanda leche-leche yang pamilya niyo, wala akong paki! Ang importante pumasok kayo bukas at kailangan natin kumita ng pera!!" Yan ang mga salitang nasa likod ng FREE HOTEL STAY.

Iba talaga ang nagagawa ng pera sa tao. Hindi mo mararamdaman, magugulat ka na lang na isa ka ng sakim at alipin nito. Kinain na ng sistema ang utak mo at kinalawang na ang buhay mo. Nakakalungkot isipin. Nakaka-awang tignan. Kailan kaya nila maiintindihan na hindi rin naman nila madadala sa kamatayan ang pera? O na hindi rin naman sila aabot sa langit dahil sa kasakiman nila? Nawa'y mapagtanto nila ito.

Madami pa sana akong ikukwento pero tinatawag na ako ng kama ko. Sana makatulog ako, medyo nakakatakot na ang tunog ng mga kulog. Ipagdadasal ko na sana safe lahat ng mga kaibigan at kapamilya ko, at ikaw din na nagbabasa nito. Good night!

Isang linggo nang nababagabag ang utak ko. Isang linggo na yung daga sa damdamin ko. Isang linggo na puro tanong pero ayaw ko naman malaman ang sagot.

Parks by Up Dharma Down

Thought I was tough to never care enough about what everybody's saying. Waiting on the world to take you away while I remain in where I'm staying. O hasty patience help me let it out, don't like the way that I'm behaving. Thought I was right but look at us now 'coz we are terribly mistaken

self-appointed judges judge

if your opinion makes you happy, then I'll let it be.

IMAGINARY FRIEND

in the midst of the night skies
at the corner of my eyes
i look at you with no despise
wished to run forth you to talk for a while

a pinch of hurt was felt
my pride suddenly bent
whispered something in the air
unspoken words of despair

the turn around events became surreal
we no longer know what to feel
let happiness come to an end
good bye to you my dear friend

from the corners of my eyes I saw
a sight i would want to hold
i rush my way against the flow
too afraid of the story it may unfold
stayed in one corner
hoping not to see that sight again
but across my eyes, there you were
and everything seemed to be right again


6.30.13
COPS and ROBBERS na may kasamang kilig

IGLAP

Malungkot na yugto ang naganap
Katanunga'y nasagot sa isang iglap
Ngunit parang merong di akma
Ako'y nahusgahan ng madla

Ako nga ba ang may sala
Sakit nila sa akin daw nagmula
Mali nga ba ang nagawa
Putang ina, ako ay natatawa

Ilang beses na itong napagdaanan
Tawanan at kulitan ay pinagbawalan
Sanay makatanggap ng mura
Ngunit ako'y di pa rin nadala

Nawa'y kanilang maintindihan
Ako rin po ay naguluhan
Walang masamang binalak
Ito ang katotohanang aking hawak

Ngunit alam kong ito'y walang kwenta
Opinyon nila'y nakalapat na sa mukha
Paghuhusga'y di ko na mababawi
Galit nila'y di na mapapawi

Isa lang ang sasabihin ko
Saktan kayo'y di ko ginusto
Paniwalaan man o hindi
Sa totoo lang, wala na akong paki

Minulat ang mata sa mundong puno ng kagandahan
Binuksan ang puso sa tunay na pagmamahalan
Hinayaang malunod sa pangakong kasiyahan
Ngunit biglang nasampal ng kamalayan
Lahat pala ng ito'y kathang isip lamang

para sa kaibigan - 6.20.13

MIND GAMES

Your actions are too hard to read
Your fickle mind is too hard to bear
I could no longer comprehend
Whatever it is you're trying to tell

Your inconsistency is consuming
The denial is confusing
What the hell are we doing?
This game, I don't see myself playing

Why do we dare ourselves into this
When hurt is all that we would face
Why do we allow this to happen
With no ground, we've completely fallen

How long will this be
Should I wait and just let it be?
Should I shut you out and just leave?
I don't know, this is all bullshit to me

ESTRANGHERO

Minsan ang saya isipin
Sa kabilang dulo'y may nakatingin
Nag-aabang, nahuhumaling

Minsan ang sarap yakapin
Paniniwalang lumalapit sa'kin
Ano nga ba ang dapat gawin?

Minsan hindi ko na mawari
Ano nga ba ang nangyayari
Bakit hindi na ako mapakali?

Damdamin ko ba'y nilalaro
Pinapaikot, nililito?
Utak ko'y iyong ginugulo

Dapat nga bang magtiwala
Sa estrangherong sumalta
Na nagbibigay ng lubos na saya?

Dapat nga bang alamin
Nakaraa'y dapat bang hukayin
O hayaan nalang siyang umamin?

Ako'y binalaan
Nadarama'y wag patulan
Ito'y walang patutunguhan

Handa nga bang iwanan
O dapat bang ipaglaban
Ako'y naguguluhan

Hayaan bang may masaktan
Para kasiyaha'y makamtan
O dapat na bang kalimutan?

Wag na nga lang pag-usapan
Agos ay sasabayan na lamang
Ewan ko, hayaan ko nalang

THE GAME

It has been quite a while
Never have I thought I would come this far
The pain felt was too much to bear
Thankful enough all has ended well

I couldn't say I hate you
All because I never do
I wouldn't say I love you
All because I no longer do
And yes, all of this is true

I have let the feelings consume me
Drowned me until I can no longer breathe
Thankful enough I had passed all that
Now I'm laughing like an idiot
Yes, I was that bad

I knew from that time
It was just a phase
But I was too stupid
I couldn't win that race
I was that weak

You made me realize a truth
Holding on to promises are for fools
Forever is just another lie
Though I no longer love you,
But still thank you!

SANDALI

Sa hindi malamang dahilan
Ako ay naguguluhan
Ano nga ba ang iyong balak
Pag-ibig mo ba ay aking makakamtam

Alam kong ito'y hindi tama
Isiping pareho tayo ng nadadama
Ngunit hindi ko mapigilan
Sayo'y mahulog nang tuluyan

Alam kong ito'y mawawala
Kasiyahan ay panandalian lamang
Sasabay na lamang sa agos
Hanggang lahat ng ito'y matapos

MUNTING HILING

Pilit winawaksi ang pait ng nakaraan
Kasalanan na inamag na ng panahon
Musmos pa lamang nang maranasan
Ngunit hanggang ngayon di pa din makalimutan

Walang ibang hiniling kundi mabuo
Pamilyang nawasak dulot ng panahong makabago
Oo, ito ay sinisisi ko sa teknolohiya
Punyeta yan, puro sakit lang ang nagawa

Hindi malilimutan na kami ay pinagpalit
Sa isang tao na salita lamang ang gamit
Lahat ay nabalewa
Paggalang ko sa iyo ay nabura

Pero ano itong nangyayari
Damdamin ko'y tila nabali
Tayo ay muling nag-uusap
Makalipas ang dekadang kay saklap

Maaring nagkapatawaran na tayo
Ngunit hindi pa rin nito mababago
Kahilinga'y gustong makamit
Kahit sandali, mabuo sana tayong muli

BUWAN

Hindi ko na mawari
Ano nga ba ang nangyari
Noon ay inakala
Ika'y magdudulot ng saya
Ngunit ika'y biglang nawala
Lumisan na parang bula
Ano nga ba ang nangyari
Pangako mo ay nabali

Natatandaan mo ba
Kung paano tayo nagsimula?
Pilit kitang nilayo
Sabi ko'y walang patutunguhan ito
Ngunit di ka lumisan
Sa tabi ko'y ika'y laging nariyan
Kaya aking sinubukan
Pag ibig mo'y pinagbigyan

Masaya ang mga unang araw
Bawat sandali ating isinasayaw
Nangakong kahit kailan di iiwan
At magkasamang panunuorin ang buwan
Ngunit, ano nga ba ang nangyari
Pangako mo ay nabali
Ikaw ay umalis
Iniwan akong naghihinagpis